Week 31 van mijn zwangerschap is alweer meer dan halfweg en met nog twee maanden te gaan word ik ineens ook verteerd door een tweestrijd. En ik geloof niet dat niet méér toekomstige mama's daar last van hebben. Dus voilà, een blogpost. 

Ik ben sinds een aantal weken oprecht gaan genieten van zwanger zijn. Ik heb weinig last van kwaaltjes - enkel mijn ribben lijken een leven op zichzelf te leiden - en ons kindje laat mij heel vaak weten dat het er is. In meer dan 90% van de gevallen deel ik dat met niemand. Ik glimlach, of leg mijn hand op de plaats waar er geschopt wordt. En 's avonds kijkt en voelt mijn man mee, maar anderen betrek ik daar zelden bij. Die letterlijke binnenpretjes maken dat ik mijn buikje ga missen binnenkort en het volgens mij vreselijk zal vinden onze baby te moeten delen met andere mensen. Ik vrees een beetje dat ik me tot zo'n leeuwin zal ontpoppen als de baby er is; ik kan me in de verste verte nog niet voorstellen dat ik 'm die eerste dagen, zelfs weken, zomaar in de handen van bezoek zal stoppen. En dat idee gaat nogal ver momenteel. "Nee" leren zeggen, wordt daardoor ineens acuut. Ik heb nog twee maanden om mijn assertiviteit naar een hoger level te brengen. Maar goed, misschien draait het uiteindelijk toch anders uit als ie er is en zal ik alleen maar fier zijn als ik kan pronken met ons brokje liefde... Wie weet.

Aan de andere kant hadden de zwangerschapshormonen me het afgelopen weekend akelig te pakken. En niet op een lieve, fijne manier. Ik heb me een heel weekend afgevraagd waar we in godsnaam aan begonnen zijn, en tegelijk voelde ik me schuldig tegenover de baby elke keer die gedachte door mijn hoofd flitste. Mijn man en ik hebben een pittig jaar achter de rug (ja, hier ben ik er weer mee - misschien was het iemand ontgaan ;-)? ) en nu we verhuisden en het in feite allemaal weer rustiger kan, komt daar al een baby aan. Dit weekend waren we aan zee en ineens was daar het besef dat het nooit nog zo ongedwongen zal zijn als het nu is, dat we eerder team players dan lovers zullen zijn, en dat we voor een stevige uitdaging staan. Dat hakte er behoorlijk in. Begrijp me niet verkeerd: ik heb er het volste vertrouwen in dat wij dat kunnen en ik zou met niemand anders deze challenge willen aangaan. Maar ik moet bekennen dat ik voor geen geld ter wereld onze lachbuien, ongedwongen knuffels, uitjes, mopjes en serieuze gesprekken wil opgeven. Misschien ben ik egoïstisch, maar ik vind die aspecten van onze relatie namelijk geen overbodige luxe en ik hoop dat wij naast een goed team dus ook goede puzzelaars blijken te zijn die erin zullen slagen ook dat allemaal nog in de gezinsplanning te proppen.

Ik besef dat er geen weg terug is ;-). Bovendien heb ik van horen zeggen dat zo'n baby je wereld ook op een goede manier op z'n kop zet. En begrijp me niet verkeerd: ik beschouw dat kleine hummeltje als een aanvulling, niet als een belemmering. Ik kijk er met heel mijn lijf en leden naar uit om onze mini te ontmoeten. We hopen namelijk nog steeds dat die énkel onze goede aspecten meegekregen heeft - moet kunnen, toch? Ik heb dus alleen ook wel wat twijfels en wilde daar toch even eerlijk over zijn. Honest parenting it is.
 
Raad om hiermee om te gaan is steeds welkom. Uitingen van ontkenning niet ;-).
Liefs,
Annelies

Ps: Hoewel er aan de kinderkamer gewerkt wordt, is ze ver van af, maar de collectie babyspulletjes breidt wel gestaag uit. We kiezen er nog steeds voor te zwijgen over wat er onderweg is, maar onderstaande foto's kan ik al wel delen met jullie. En ... als ons kleine mensje er is, wordt die babykamer uitgebreid geshowd, geloof mij. De sloefjes zijn van Zara, het gehaakte poppetje is van Hema, als ook de tetradoeken waar het poppetje opzit. De zwart-witte matroesjka met haar kroost kocht ik enkele jaren geleden al via Wolf en Wolkje.

Het was de afgelopen weken véél te stil op de blog en hoe ik me daar ook tegen probeer te verzetten; ik vrees dat het er de komende 10 weken niet beter op zal worden. Er moet een huis afgewerkt worden en we moeten verhuizen. Het zal pittig worden, maar niets vergeleken bij wat we al doorstonden.

De komende tien weken zullen we benutten om ons huis 'woonklaar' te maken; de afwerking houden we (gedeeltelijk) voor daarna. De huur is opgezegd en er is geen weg terug. De meeste materiaalkeuzes liggen achter ons, maar er is nog één ruimte die extra aandacht nodig heeft en dat is onze badkamer. Onze badkamer is heel erg mooi, maar ook een beetje het pijnpunt van het huis, want niet al te groot. Buiten een douche en wastafels zullen ook wasmachine en droogkast er achter een schuifwand geïnstalleerd worden.

Sommige zaken zijn gelukkig al uitgemaakt: er komt een PU-gietvloer met het uitzicht van gepolierde beton, onze wastafel kozen we bij Kvik. Het werd de Tinta-uitvoering, aangezien we ook al die keuken hebben en de keuze daarvoor dus bijdraagt aan het totaalplaatje van ons huis. Boven de wastafel komen vier rijen metrotegels, twee ronde spiegels en ook de douchebak hebben we al even liggen: Squaro van Villeroy&Boch. Maar .... daarmee is een badkamer niet af. We moeten nog één belangrijke keuze maken; welke tegels komen er in onze inloopdouche van 2 meter lang? Ik wilde voor metrotegels gaan, maar het lief was niet zo'n fan en ook ik bedacht me gaandeweg. Iets teveel voegen, en dus iets teveel poetsen en schrobben achteraf. Een douche in mortex was onze droom, maar dat is momenteel niet betaalbaar, dus zoeken we een alternatief... En dat zouden we redelijk snel moeten hebben. Suggesties, iemand?

Op Pinterest vond ik alvast enkele afbeeldingen die goed weergeven welke kant we op willen met de badkamer. En helemaal onderaan vind je waarheidsgetrouwe afbeeldingen van onze badkamer. Het lief maakte die in Google Sketch-Up.  Kleine details toevoegen was niet zo eenvoudig via Sketch-Up, maar in het echt zijn die er al wel (hoewel, nog netjes ingepakt in een doos nu). Voor Kerstmis kreeg ik een prachtige kleine Brabantia-vuilbak in zachtroze, en een badmat en zeephouder in dezelfde kleur van Aquanova. Ik kan niet wachten om die kleine spulletjes uit te pakken eens we verhuisd zijn.

En oh ja, zei ik al dat ons huis heel wit zal zijn ;-)?

Liefs,
Annelies

Bijna iedereen had het deze week over die eerste, zalige lentezon. En aangezien ook mijn moodswings zich wel eens durven afstemmen op het wispelturige weer in ons Belgenland kan je al raden dat ik best een blije week had.

In die blije week, zeg maar, vond ik ook de tijd om nog eens wat foto's te maken van enkele leuke spulletjes in onze living. Aangezien het ons laatste voorjaar zal zijn in dit hele lichte appartement, mocht dat wel.

Het zwarte rekje om kaartjes aan te hangen vond ik via Wonen voor jou. Ik werd getipt door een bevriend koppel waar we enkele weken geleden langs gingen; zij hadden er zo ook ééntje staan. En aangezien ik al even op zoek was naar een alternatief voor ons prikbord - niet per se voor hier, maar wel voor in ons huis - was dit net wat ik nodig had. Je vindt de rekjes in de webshop van Wonen voor Jou in het wit, zwart en grijs.

Ook de groene Rotary Tray is nieuw. Degenen die me volgen op Instagram lazen daar misschien al wel dat het een heel gedoe geweest is om hem hier te krijgen (kort gezegd: een 'kerstcadeau' van mijn lief voor mij dat maar liefst 8 weken op zich liet wachten). Nu de Tray er eindelijk is, kreeg ik het niet over mijn hart hem netjes in de doos te laten en op te bergen tot we in ons huis wonen.

Over de Pilea-plant schreef ik afgelopen najaar al iets. Ik haalde toen een stekje weg bij de moederplant (die blogpost kan je hier herlezen) en nu is dat stekje zelf een mooi plantje geworden. Ik verplaats 'm geregeld doorheen het appartement, omdat ik 'm zo graag zie veranderen.

Lente, je bent echt heel erg welkom hier. Ik houd van je frisse kleuren, van de hoop die je geeft en van het idee dat je het laatste seizoen zal zijn vóór onze verhuis.

Hopelijk konden jullie ook genieten van die eerste zonnestraaltjes. 

Liefs,
Annelies

Hoewel ik alle dagen in ons huis kom, is het al een eeuwigheid geleden dat ik er nog wat over schreef. Dat is simpel: ik blog namelijk graag over leuke dingen en renoveren is dat niet...

Ik kan maar moeilijk echt positief zijn over het verloop van de renovatie, maar ik ben wél nog steeds heel blij met ons huis. Ik houd van elke steen daar, en kan niet wachten tot wij er wonen en ik er op vrijdagavond na een werkweek in mijn zetel kan ploffen. Want ja, wij zullen dan wonen in een huis dat helemaal bij ons past. Wij zullen geen genoegen moeten nemen met een badkamer of keuken die eigenlijk niet ons ding is, of een vloer in de living die we lelijk vinden. Wij wonen dan zoals wij dat willen. Op sommige dagen kan ik alle (ver)bouwellende relativeren en laat ik met plezier mijn bescheidenheid varen - ons huis zal prachtig zijn als het af is ;-) -  maar op andere dagen kan ik alleen maar doemdenken en springen de tranen mij bijna in de ogen als ik tijdens het lesgeven mijn gsm maar liefst acht keer na elkaar hoor trillen in mijn boekentas en weet dat er weer iets aan het mislopen is. De weg naar dat droomhuis is geen pretje, en ik vind niet perse dat ik dat hele renovatieproces moet verbloemen. Hieronder volgt een heel eerlijk verslag met tips voor mensen die zich nog moeten wagen aan een soortgelijk avontuur.

1) Voorzie veel tijd, en dan daarvan nog eens het dubbele. Naïef als we zijn, dachten wij echt dat we met één jaar zouden toekomen. We deden een bod op ons huis 29 oktober 2015, tekenden de compromis vrijdag 6 november, dienden een bouwaanvraag in op 11 februari 2016, kregen de sleutel van ons huis op dinsdag 8 maart, werkten als gekken gedurende het hele voorjaar, kregen een bouwvergunning op 11 juni 2016 en droomden van een verhuis rond 31 maart 2017. Dat zou over één maand zijn. En dat zal niet gebeuren. Hoe hard we ook probeerden, en hoe we ons ook uitsloofden. We hopen er nu in te trekken half juni - één jaar nadat we de vergunning kregen - en mogen onze pollekes kussen als dat effectief haalbaar blijkt te zijn. Snel (ver)bouwen is een utopie. En hoe meer je dat beseft, hoe minder je teleurgesteld kan zijn.

2) Een goeie aannemer is zijn geld waard; juist ja, ... en al meteen daar gingen wij in de fout. Wij vroegen zelf een aantal offertes afgelopen voorjaar en onze architect deed dat ook. Uiteindelijk kozen wij ervoor om voor de aannemer te kiezen die onze architect aanraadde. Dat was bovendien ook de goedkoopste. Alleen bleek al heel snel dat die lagere prijs, vergeleken met andere aannemers, elders gecompenseerd werd. Onze aannemer begon 3 maanden na de mondelinge afspraak en 7 weken na de schriftelijke afspraak te werken op onze werf. Aan een vreselijk traag tempo. Nooit werd er meer dan vier dagen per week gewerkt en nooit werkten ze langer dan 6u per dag. Onze aannemer leverde 9 weken te laat op. Als er zich problemen voordeden, namen ze hun boeltje en lieten ze alles voor wat het was, vaak tot de week erop. Telefoons werden niet opgenomen en àls dat wel gebeurde, werd er gelogen tegen ons. Verantwoordelijkheid nemen beschouwde onze aannemer alvast niet als één van zijn taken.

Ons besluit wat dat betreft, staat vast: vertrouw geen aannemers die in een hemdje, met fancy puntschoenen en met hun haar achteruit in de gel op je werf komen. En zeker niet als ze aan alle drie deze kenmerken voldoen (insert alarm sound). Ze deugen niet. Kies daarentegen (jonge) vakmensen die willen en kunnen werken. Die - als ze met personeel werken - mee op de werf staan en hun handen vuil durven te maken. De ervaring heeft ons geleerd dat dàt degenen zijn die je moet hebben.

3) Aan alle mensen die er nog voor staan: take care! (Ver)bouwen is écht niet romantisch. En iedereen die dat wel vindt, had allicht genoeg geld waardoor veel miserie vermeden kon worden en de enige dilemma's die zich voordeden beperkt bleven tot het maken van keuzes op vlak van materiaal. Ik besef nu dat een relatie kan stuklopen omwille van een verbouwing die vierkant draait. En aan alle mensen die verbouwen terwijl er ook nog gegoocheld moet worden met kinderen: chapeau! Ik zou het niet kunnen en niet willen, want veel liefde schiet er op het einde van zo'n renovatieweekend niet over. Ik heb enorm veel bewondering voor mijn lief, want ondanks zijn grote passie voor uitslapen, zette hij al heel vaak een wekker om op zaterdag- en zondagochtend in de kou te gaan werken in ons huis. Hij bedacht oplossingen voor problemen en ontpopte zich tot een echte handige Harry. En ik kan alleen maar hopen dat hij mij ook bewondert, voor mijn geregel, mijn getelefoneer, mijn gemail met deze en gene, het afspreken met vakmannen op de werf en mijn doorgedreven drang naar afdingen op offertes en de combinatie van dit alles met een full time job en een huishouden. Heel vaak heb ik mijzelf al afgevraagd hoe wij dit bol gewerkt krijgen en nog vaker heb ik tijdens de weekends gehuild als ik vaststelde dat iedereen leuke dingen deed en wij daarvoor alweer geen tijd en geen geld hadden. Mijn tip: blijf babbelen, ook over andere dingen dan dat huis en doe af en toe nog eens iets leuks samen. Bij ons is het soms zo triestig gesteld, dat ik al enorm geniet van samen boodschappen doen en op zondag langer in bed blijven liggen :-).

4) Pinterest is a bitch: toen die eerste versie van het plan voor onze neus lag - nu zo'n 14 maanden geleden - hadden wij echt wel kriebels in onze buik. We stortten ons enthousiast op dat nieuwe project in ons leven en zochten overal inspiratie; tijdschriften, speciaalzaken, Pinterest... Alleen bleek al gauw dat de mooie foto's in de blaadjes en op internet geen realistisch beeld schetsen. Verbouwen is duur en gaandeweg moet er meestal veel water bij de wijn gedaan worden. Laat dus die Pinterest-foto's maar voor wat ze zijn (hoe moeilijk ook) en probeer te gaan voor dat wat wel haalbaar is. Wij wilden bijvoorbeeld niet besparen op onze vloeren, omdat we er vanuit gaan dat die er altijd zullen blijven liggen. Ons budget is echter veel te krap om voor alles zo te redeneren. Op de keuken en badkamermeubelen hebben wij dus wel bespaard, omdat het best wel eens kan zijn dat we na een (aantal) decennia gewoon toe zijn aan een nieuwe keuken. Waar die prioriteiten liggen, bepaalt iedereen natuurlijk voor zichzelf. Ik nam alleszins al een tijdje geleden vrede met een not so Pinterest perfect-huis.

5) Leve veilingssites! Ons geld is op. En als het dat nu nog niet is, is het dat wel over een paar maanden. Omdat we wisten dat dat zou gebeuren hebben wij een aantal zaken op voorhand al op veilingssites gekocht. Aan het einde van de rit houden we geen centjes over voor leuke interieurspulletjes en ook verlichting zal erover schieten. Zes maanden geleden kochten we toch al wel twee mooie hanglampen en twee designstoelen op een veilingssite. Ik kijk er alvast naar uit om te midden van ons onafgewerkt huis die leuke nieuwe spullen te kunnen gebruiken. En elke maand spaar ik een beetje op een aparte rekening, zodat we toch horizontale jaloezieën  kunnen hangen aan de ramen als we net verhuisd zijn. Ook kreeg ik voor mijn verjaardag en Kerstmis leuke dingen die ik netjes in de verpakking laat tot ze in ons nieuwe huis een vaste plaats kunnen krijgen.

En nu; weer verder werken!
#projectlebon #goingstrong #4moremonths

Liefs,
Annelies

Oh jee! Het is al een hele tijd geleden dat ik nog wat postte op de blog. Gelukkig heb ik daar mijn redenen voor, maar om het helemaal goed te maken, schrijf ik graag nog eens een update. De afgelopen foto's verschenen al op Instagram, maar hier schrijf ik er nog meer bij. Binnenkort volgen er opnieuw enkele blogpostjes, pinky swear.

Cheers! Op het nieuwe jaar!

Het lief en ik zouden voor het eerst sinds we samen zijn twee (!!!) weken samen thuis zijn. We keken daar zo naar uit. Jammer genoeg had onze aannemer (alweer) niet gedaan wat hij beloofde en is er in plaats van vakantie gevierd vooral hard gewerkt in ons huis...

Het voordeel daarvan is dat wij graag geloven dat wat je zelf doet beter is (nu ja, metsen is niet onze stiel, maar in alle geval zit er nu naast wat gevloek ook echte liefde tussen de stenen van ons huis). Voornamelijk het lief en zijn papa hebben geprobeerd te redden wat er eerder verkeerd liep en ze zijn daar bijzonder goed in geslaagd.

Het nadeel is ongetwijfeld dat we eigenlijk niet zo veel tijd samen hebben gehad en 'leuke dingen doen' hebben we al helemaal aan ons moeten laten voorbijgaan. Gelukkig gingen we voor één nachtje naar Hut 16 in Zutphen, Nederland - dat kregen we eerder al van Sinterklaas cadeau. 's Ochtends werden we er wakker gemaakt door een kakelende kip die onder het slaapkamerraam zat. Heerlijk :-).

Ik ging - veel te laat - ook op zoek naar een free printable kerstkaart. Ik vond een leuk exemplaar op Pinterest, zette een tekstje van ons op de achterzijde, drukte de kaartjes af op stevig papier en kocht groene enveloppen. Klaar! Groene enveloppen in de brievenbus vinden, is altijd fijner dan een gewone witte, toch?

Ondertussen kan ik ook weer een aantal zaken in verband met ons huwelijk van het lijstje schrappen. Alleen het plannen van die huwelijksreis blijft nog moeilijk. Ik wil zon en iets 'nieuws', hij wil Zweden. Wordt vervolgd ;-).

En oja, ik maakte zelf bagels met guacolmole, gerookte kip, fried onions en sour cream. Yum! Het idee heb ik gestolen van Feliks in Lier; ik schuif er geregeld met enkele collega's de benen onder de tafel om er te lunchen (àbsoluut de moeite waard- zowel de lunch, als de collega's), maar dit keer heb ik het - copy cat als ik ben - zelf geprobeerd.

De tweede week van de vakantie maakte ik een lang to do-lijstje waar ik zo snel mogelijk zo veel mogelijk van wilde afstrepen. Het is me aardig gelukt :-). En nu de kerstversiering weg is, is er weer plaats voor andere vrolijke dingen in ons appartement.

En zo zijn twee weken vakantie voorbij gevlogen zonder het goed en wel te beseffen. Volgende Kerst zal er één als man en vrouw zijn, in ons eigen huis. Ik kan niet wachten, maar probeer ondertussen te genieten van alledaagsheid (en daar ben ik nogal goed in, al zeg ik het zelf!). Het pendelaarsleven daarentegen ben ik op dag drie na de vakantie al wél weer beu. Thank God voor meeneem-ontbijtjes, en goeie lectuur.

Lieve lezers, blijf in 2017 dromen dromen en dromen doen, niet gewoon ééntje, maar wel een miljoen.

Liefs,
Annelies

Kerst komt eraan. Mijn vreugde kan niet op. Met een stevige collectie cadeaus onder onze mini-boom weet ik één ding zeker: dit wordt weer een knaller van formaat. Cadeautjes kopen is mij zó op het lijf geschreven dat ik het jammer vind dat ik me niet méér mag laten gaan. 

Onlangs mocht ik weer een wenslijstje maken. Een wenslijstje voor kerst. Secret Santa (één van mijn broers, of schoonzusjes) en de niet-zo-secret Santa (het lief) kiezen dan waarmee ze mij onder de boom gelukkig gaan maken. Zolang ik het mij herinner, word ik verlegen van het krijgen van pakjes, maar in vertrouwde omgeving durf ik toe te geven aan mijn blozende wangetjes en blij als een kind neem ik dan met graagte mijn cadeautjes in ontvangst.

Op mijn lijstje dit jaar opnieuw een aantal spulletjes voor in ons huis, en enkele boeken.

In de categorie boeken schreef ik twee titels op; Hygge van Marie Tourell Soderberg en Singer - Het grote naaiboek. Over het eerste boek: het afgelopen jaar verschenen er héél wat boeken over 'Hygge' - een Deens woord dat zich niet zo makkelijk laat vertalen in het Nederlands, maar in feite een werkwoord is voor gezelligheid. Ik bekeek twee Nederlandstalige publicaties, van Meik Wiking en van Marie Tourell Soderberg en de laatste sprak me gewoon meer aan. In dat boek wordt er ook heel erg op het talige aspect van 'Hygge' gefocust en gezien mijn liefde voor taal koos ik voor deze variant ;-). Ik wil het écht uitlezen van begin tot einde.

Het Singer Naaiboek, nu ja... vanaf januari zal ik alle twee weken naailes volgen en dan kan een boek zoals dit geen kwaad. Kwestie van geen écht groentje meer te zijn als de lessen aanvatten. Dus... alsjeblief, dear Santa?















Al sinds vorige Kerstmis ben ik niet zo heimelijk leuke spullen aan het verzamelen voor in ons huis. Deze "tray" van Vitra is ook zo'n echt hebbedingetje. Ik hoop op 'n mintgroene of zachtroze... Ik kan me wel voorstellen dat het lief net hoopt dat deze niet onder de boom ligt, want tot zijn grote ergernis  zijn zachtroze en mintgroen de themakleuren hier.

Sinds ik elke maand een Bloomon-pakketje aan mijn deur krijg, ben ik iets meer begaan om het algemeen welzijn van de bloemen in onze vaas. Met deze Japanse bloemenschaar zou ik zowel de fijne als de dikke steeltjes op de juiste manier kunnen knippen.

En - eveneens voor in het huis (geen prijs voor originaliteit, ik beken) - zou ik heel erg blij worden met 'n mooi marmeren snijplankje. Ik zag al een aantal keer de versie van Sissy Boy en elke keer kon ik me bedwingen die niet te kopen. Ik vind dat zovéél volharding van mij nu wel gelauwerd mag worden, mét de snijplank.

Laatste in de reeks is deze kleine, schattige pedaalemmer van Brabantia. Ook zachtroze, ja. What's new? Hij zou zo leuk staan in onze nieuwe badkamer!








Wat staat er op jullie kerstlijstjes dit jaar?
Liefs,
Annelies

Momenteel ligt er een lijvige stapel verbeterwerk voor mijn neus. Geen ontkomen aan, maar gelukkig kan ik verbeteren omringd door kerstdecoratie. Een maand geleden liet ik jullie al weten dat de bambi's aan hun invasie begonnen, maar dat ik nog twijfelde over een kerstboom met alles erop en eraan. Ondertussen blijkt dus - oh, verrassing - dat ik toch zwichtte. Onze kerstdecoratie werd uit de kelder gehaald en het schattigste kleine boompje ooit maakte zijn intrede. Tijd om aan het versieren te gaan...

In alle eerlijkheid vind ik dat versieren best moeilijk. Elk jaar heb ik iets in mijn hoofd, maar blijkt het moeilijk het nét zo uit te voeren. Een reden daarvoor is misschien dat het aanbod aan kerstdecoratie in de winkels toch vooral klassiek is en net die klassieke boom niet zo past in ons interieur.

Dit jaar ging ik de uitdaging aan om toch eens echt iets anders te proberen. Het blijft Kerst, uiteraard, maar door bij onze boom spulletjes te zetten die sowieso al deel uitmaken van ons interieur ben ik nu veel gelukkiger met het resultaat dan andere jaren. 

Het draadmandje waarin ons boompje staat komt van Zeeman en de versiering in het boompje en de sterrenslinger zijn van Hema. De kaartjes met onze initialen komen uit het kaartjesalfabet van Flow en de stolp vulde ik met boompjes van Action en een huisje van Sissy Boy. En de bambi's, ... - ik val in herhaling - komen van Klevering en Intratuin. 

Dit jaar bij ons dus geen kerststal met kindeke Jezus in onze living. 

Wat vinden jullie ervan?

Liefs,

Annelies