Julie en ik kennen elkaar deze maand acht jaar. Zij komt van het verre West-Vlaanderen, ik van de Kempen. We waren pas 18 en zaten samen op kot. Dezelfde gang, hetzelfde verdiep en als klap op de vuurpijl dezelfde studierichting. Match made in heaven, zo bleek al snel.

De jaren die volgden, leerden we elkaar alleen maar beter kennen. Nachtelijke babbels, toeristen in Antwerpen, gegiechel tijdens de les, late night-snacking en uitjes naar overal en nergens zorgden ervoor dat ik mijn tijd in Antwerpen niet los kan zien van Julie. Jammer genoeg - dat besef ik nu - kent zo'n studententijd ooit een einde. We werken ondertussen allebei al ons vierde schooljaar en hebben ons eigen huishouden, inclusief een fantastisch lief. Julie bleef in Antwerpen wonen, en ik verhuisde weer naar Geel. En hoewel elkaar zien nu niet meer betekent dat ik gewoon tot het einde van de gang moet lopen om daar op de deur te kloppen, slagen we er aardig in elkaar te blijven horen. Goed, want dat zou ik niet anders willen...

Ondertussen is er bij Julie en Olivier een klein meisje onderweg. En dat kan nu, zo op het einde, echt niet meer verstopt worden. Wij trokken er met ons drie op uit om foto's te gaan maken. Ik vind foto's maken eigenlijk altijd leuk, maar mensen trekken die je echt goed kent, is altijd nog net iets leuker. Dan wordt er niet alleen voor, maar ook achter de lens wat af gelachen. Wat er te gebeuren staat, is zo spannend voor Julie en Olivier, maar ik moet bekennen dat ook mijn geduld stilaan op is. Ik wil dat meisje vasthouden, knuffelen en lieve woordjes influisteren. En natuurlijk kan ik ook niet wachten om er foto's van te maken... Tot dan moeten we blijven kijken naar Julies buik om een idee te hebben van hoe ze zal zijn en dankzij deze foto's kan dat dan ook weer :-).

Bijna twee jaar ken ik Anki van Zilverblauw. Nu ja, 'kennen'... Ik bedoel dat ik sinds twee jaar haar blog volg, en daardoor het gevoel heb ik dat ik haar echt ken ;-). Ik word altijd blij van haar tekstjes, tips en prachtige beelden. Anki kijkt op een bijzondere manier naar de wereld en net dat apprecieer ik zo erg.

Alle beelden die op haar blog verschijnen maakt ze zelf. Dat op zich is al een hele prestatie - weet ik ondertussen uit ervaring ;-) - en ik zou kunnen stellen dat ze als een soort van voorbeeld is voor mij. Haar manier van zaken in beeld brengen, van fotograferen en kadreren geven haar foto's een vleugje magie. In haar nieuwe boek Shoot! probeert ze toe te lichten hoe zij aan de slag gaat als ze fotografeert. Geen al te technische uiteenzettingen, maar net een heldere kijk op wat fotografie nu net is. Toen in de zomer de pre order van Shoot! van start ging, kon ik er niet snel genoeg bij zijn. De afgelopen weken verschenen hier en daar al mooie foto's die in het boek te vinden zijn en sinds zaterdag (halleluja!) ben ik de trotse eigenaar van een eigen exemplaar.

Mooie beelden, boeiende tekst, handige tips en gewoon helemààl Anki maken dat dit boek nog lang geen plekje in mijn boekenkast krijgt, maar gewoon ergens rondslingert in huis zodat ik het altijd gauw even ter hand kan nemen om te lezen, te kijken of te mijmeren...

Af en toe zeuren over het weer is echt geen zonde. Deze week is het regen en ... regen. Dat zorgt er onder andere voor dat ik ondertussen weer onder het deken slaap, én met mijn sokken aan. Tijd om zomerse bloesjes en sandalen op te bergen.

Het voordeel is dat, nu de herfst zich al een beetje laten zien, er weer andere dingen zijn die uit mijn kast mogen komen en dat vind ik - uiteraard - wel leuk. Zo keek ik er al even naar uit om mijn nieuwe blauwe vest van Esprit te kunnen dragen.

Als absolute fan van Esprit neem ik geregeld een kijkje op hun website. Online bestellen is er net zo leuk als echt winkelen. De maten kloppen àltijd, ongeacht de collectie of het seizoen. En de kwaliteit van de kleding is zo degelijk dat je na het wassen, wassen en nog eens wassen nog steeds een 'precies nieuw jurkje of bloesje of...' aan hebt. Over het vest heb ik onder andere om die redenen niet lang getwijfeld. Ik weet zeker dat het deze herfst en ook de volgende in dezelfde mooie vorm zal overleven.

In afwachting van een mooie nazomer houd ik me zo graag warm, want het zachte stofje en de leuke kleur zijn bijna net zo goed als de zon.

Foto's dankzij Laurein

Twee weken geleden was ik jarig. En het verrast je allicht niet als ik zeg dat jarig zijn me nogal goed af gaat :-). Ik vind het altijd zonde dat jarig zijn maar precies één dag duurt. Gelukkig heeft het lief dit jaar iets bedacht waardoor ik elke dag herinnerd word aan hoe het alweer voelt om jarig te zijn..

Toen we afgelopen zomer voor drie dagen naar Apeldoorn gingen om er te slapen in het bos stond er in het houten huisje waar we verbleven een erg leuke schommelstoel. Meteen na het arriveren waren we al aan het welles-nietessen over wie er het eerst en het langst inzat en mocht inzitten. Toen we daags erna ontdekten dat ze die stoel óók hadden in een winkel in Apeldoorn heb ik echt lang getwijfeld of we hem niet zouden gaan halen, want ik was er helemaal van overtuigd dat de stoel ook in onze living goed zou staan... Maar met onze reis naar Portugal voor de deur leek het me verstandiger toch maar geen schommelstoel aan te schaffen, hoe leuk ook.

Twee weken geleden bleek dat de stoel mijn verjaardagscadeau was - werkelijk het grootste pakje dat ik ooit kreeg. De vreugde kon niet op! Mijn handige Harry zette hem in elkaar en nu staat hij hier in onze living en mijn vermoeden was juist; hij staat hier goed!

Hoera voor het lief en dat alledagenjarig-gevoel!

Elke wordt in oktober mama van een klein, mooi meisje. Elkes zus is één van mijn beste vriendinnen en als fiere bijnà meter stelde ze mij voor aan haar zus en aan haar metekindje onderweg.

Ik vond het een eer Elkes mooie buik te mogen vastleggen op foto. Ze kiest ervoor om alleen mama te worden en dat vind ik echt bewonderenswaardig. Er wacht haar een stevige uitdaging, want élke keer degene zijn die het bed uit moet bij een kreuntje, een kuch of een snik is ongetwijfeld vermoeiend. Toch is in dit geval de keerzijde van de medaille zovéél mooier. Er wacht Elke heel veel liefde, vrolijkheid en leven in huis. Ik ben alvast benieuwd naar dat wondertje..

Op de vraag of je ooit genoeg stolpen kan hebben, moet ik het antwoord schuldig blijven. Om de één of andere reden haal ik er nogal graag in huis. Na de stolp van Leen Bakker volgt nu deze pink planter van Sagaform. 

Sagaform heeft als missie producten voor binnenshuis te ontwerpen die perfect geknipt zijn om cadeau te geven op zaterdagavondfeestjes, aan nieuwe buren, vrienden of familie. Ze willen de mensen aan wie je hun mooie spulletjes cadeau doet een glimlach op de lippen toveren en proberen dat te bereiken door samen te werken met Zweedse designers. Bestemd om te krijgen dus, maar alles aan Sagaform vond ik zo veelbelovend klinken dat ik een schattige mini-greenhouse uitkoos voor mezelf. Telt dat ook?

Ik vond het kleine telgje in de webshop van Buiten de Lijntjes. De nieuwkomer in ons plantenrijk is schattiger dan ik had durven dromen.

Vanaf vandaag sta ik weer voor de klas. Mijn boekentas maken was net als anders een proces dat zorgvuldig werd doorlopen. Dat gebeurt altijd op dezelfde manier; zowel de avond voor de eerste, als voor de laatste schooldag. Ik ben gewoon graag goed voorbereid. Wat ik altijd bij heb, is mijn lunchpakket en water; geen dag rechtstaan zonder eten, alsjeblief! Ik mis nog liever mijn trein, dan dat ik mijn lunch op de tafel in de keuken vergeet. Gelukkig vielen geen van beide al ooit voor. Oef.

Wat voorts ook nooit ontbreekt in mijn boekentas is mijn bril. Ik bril nu iets meer dan tien jaar en eerlijk gezegd vind ik het nog steeds niet fijn. Jammer genoeg kan ik hem niet missen. Hoofdpijn, mensen voorbijlopen en niet zien wat de leerlingen achteraan in de klas nu net aan het doen zijn, zijn allemaal mijn deel als ik hem niet heb opstaan... Om te vermijden dat ik mijn bril te snel beu word, durf ik al wel eens wisselen van montuur. Natuurlijk niet te vaak, want het het blijft een stevige hap uit het budget, zo 'gewoon' een nieuwe bril. Gelukkig heeft Polette Eyewear daar een oplossing voor gevonden! Hoera!

Polette Eyewear is een online opticien. Je kan er kiezen uit veel (lees als: heel erg veel) design monturen in verschillende kleuren en materialen. Je past de bril op een foto van jezelf en vervolgens kan je via de website de gegevens van je oogmeting invoeren en worden glaasjes op sterkte gemaakt. Wanneer dat gebeurd is, wordt de bril naar je toegestuurd. Het meest verrassende is ongetwijfeld dat het je helemaal niet veel kost. Polette Eyewear tracht de prijzen te drukken door een nieuwe distributiemethode te gebruiken; een heel aantal dure tussenpartijen die typisch zijn voor deze sector zijn niet aanwezig bij Polette, waardoor ze hun prijs kunnen drukken. Hun boodschap is duidelijk; kwaliteitsvolle brillen hoeven niet duur te zijn. Amen to that! 

Mijn bril heet Fritz - vind ik wel een fijn idee - en ik ben alvast enthousiast dat ik vanaf vandaag alle lachende gezichten weer goed kan zien :-)!

Dank aan mijn getalenteerde nichtje voor de foto's