Ik ben zo blij, om verschillende redenen. Zo liet de lente zich dit weekend voor het eerst voelen. De wind was misschien wat koud, maar de zon deed haar best voor twee. En dat was heerlijk. Ik ben me ervan bewust dat (alweer) beginnen over het weer een cliché is, maar voor mij betekent dat mooie weer meer dan gewoon genieten van de zon.

Mooier weer betekent vooral ook dat ik weer foto's kan gaan maken en dat heb ik dan ook voor 200% gedaan. Zo mocht ik afgelopen zondag foto's maken van Klaartje en Roel. Hun kleine meisje wordt bijna geboren en dat is reden genoeg om voor mijn lens te poseren. Ze deden dat schitterend. Ik ben stiekem heel tevreden met de foto's en ik hoop uiteraard dat zij dat ook zijn. Roel was namelijk ook jarig zondag en ik kan alleen maar hopen dat hij het zich niet beklaagt dat hij een paar uurtjes van zijn dag aan mij en mijn camera moest opofferen. Naast poseren hebben deze mommy- and daddy-to-be het best wel druk, want ze leggen op dit moment ook de laatste hand aan hun eigen huis en nog voor de baby komt, willen ze erin wonen.

Misschien komt er in hun nieuwe huis ergens wel één van deze foto's aan de muur?
Ik wens hen alleszins veel geluk.

Liefs,
Annelies

Gisteren ging ik met mijn leerlingen op uitstap naar Brussel. Voor de eerste keer testte ik mijn nieuwe rugzak van het Zweedse merk Fjallraven Kanken uit. Of tenminste: ik testte hem degelijk uit. Hij mocht al wel mee voor eventjes, maar ik droeg hem nog geen dag lang op mijn rug. Tot gisteren. En hij is helemaal goedgekeurd! Doordat hij zo'n recht vlak heeft aan de achterkant is ie bijzonder rugvriendelijk. En als je ergens zou willen gaan zitten waar de ondergrond nogal hard is, kan je het zacht kussentje eruit halen en je daarop neer vlijen. Oorspronkelijk werd de rugzak ontworpen voor Zweedse kinderen die met regelmaat buiten les volgen, maar ik vind dat ie evengoed kan dienen voor leerkrachten die gewoon graag buiten zijn.

En hoewel het gisteren nog te koud was voor blote benen, wil ik naast de rugzak ook deze outfit van het Deense merk Minimum aan jullie voorstellen. Ik kan mijn liefde voor Scandinavië ondertussen op verschillende manieren botvieren - in ons interieur en in mijn kleerkast, yay! De gestreepte blouse zit lekker los en de rok zwiert helemaal mee rond als ik draai. Je kan online bestellen, maar ik vond de blouse en rok bij Two Store in Geel - jullie weten het misschien nog; dat is die winkel waar je niet zonder lege handen kan buiten wandelen. In afwachting van echte lente ben ik hier wel even zoet mee.

Fijne vrijdag en liefs,
Annelies

Een maand geleden bezocht ik in Haarlem het Show Up-event. Ik had gevreesd er niet heen te kunnen gaan, maar gelukkig viel de tweede dag van het event in de krokusvakantie.

Ik gaf er mijn ogen de kost en ging met massa's leuke ideeën weer naar huis. Ik schreef eerder nog niets over mijn bezoek aan Show Up, maar vandaag breng ik daar verandering in. Naast de leuke ideeën gingen er namelijk ook wat goodies mee naar huis, onder andere de Steam Waverz. Deze prachtig gekleurde papiertjes doen namelijk een kunstje - zet je schrap - als je ze bovenop je gevulde theetas legt. En laat mij nu net houden van thee én van kunstjes om naar te kijken. Door de stoom van het warme water komen - in dit geval het zoenend Hollands koppeltje - omhoog en gaan ze elkaar kussen. Er is ook een vogeltjesvariant. Nog leuker is dat je de papiertjes gewoon kan hergebruiken.

De Steam Waverz worden in Nederland al in heel wat leuke winkels verkocht en ook in België kom je ze steeds vaker tegen. Ik testte ze gisteren uit - high tea for the win - en stak ze daarna weer netjes weg, voor een volgende zondag.

Liefs,
Annelies

Afgelopen weekend waren wij in Durbuy. Wij zijn mijn ouders, mijn broers en hun vriendinnetjes en het lief en ik.

Het was er vreselijk koud, maar ook zo mooi. Op zaterdag waagden we ons aan een death ride en boogschieten. En hoewel ik doorgaans nogal onhandig ben in zo'n dingen - zo haat ik ook bowlen; ik raak haast nooit een kegel - schoot ik nu verrassend vaak in de roos. Mocht ik niet zo op mijn papa lijken, zou ik zweren Willem Tells dochter te zijn ;-). Na de middag maakten we een wandeling die bijna even spannend was als de death ride eerder die dag. Spannend, omdat ik niet houd van natte sokken en we dus echt goed moesten uitkijken waar we onze voeten zetten. Het bos lag er slijkerig bij. Gelukkig deden de sauna en het gezellige samenzijn 's avonds de kou al snel vergeten.

Op zondag wandelden we doorheen het oude centrum van het schattige stadje dat Durbuy is.

Verstrooid als ik ben, vergat ik mijn camera thuis... Gelukkig was die van mijn mama er wel bij en kon ik me daar mee uitleven!

Liefs,
Annelies

Ondertussen is het alweer twee weken geleden dat ik wat schreef. Schandalig, vind ik dat. Tijd dus om daar verandering in te brengen. Gelukkig heb ik wel wat ideeën om de komende tijd weer wat te kunnen posten. Ik overweeg om elke maand een overzichtspostje te schrijven, zo vanaf maart. Dan bestaat de blog een jaar! En misschien ga ik ons appartement ook nog mooi fotograferen; als we er dan niet meer wonen, kunnen we ons tenminste nog goed voorstellen hoe het er was. Daarover gauw meer :-). 

Vandaag wil ik het even hebben over de prachtige kunstwerkjes die Susan Meijerink maakt. Heel toevallig ontdekte ik haar wall art via Instagram. Ze reageerde op een foto van Anki van Zilverblauw en ik klikte even door naar haar profiel om vervolgens van de ene "ooh" in de andere "aah" te vallen.

Ze maakt prachtige dierenhoofden uit papier-maché. Ik zag een beer, een das, een vos, een giraf en .... een konijntje, met een hangend oortje. Ik vond ze allemaal mooi, maar meneer Konijn toch net iets leuker. Na wat heen-en-weer gemaild te hebben hangt nu, zo'n twee weken later, een prachtig exemplaar bij ons tegen de muur.

Speciaal voor de foto - en omdat ik daar echt wel rustig van kan worden - ruimde ik gisteren onze hele living op. Susan en meneer Konijn maken dat hoekje naast mijn bureau één van mijn favoriete plekjes bij ons.

Liefs,
Annelies

Op 19 december trouwden Stephanie en Koen. De hele dag stond in het teken van hun liefde voor elkaar, voor hun zoontje Tijs en voor hun familie en vrienden. Het leek wel een soort van winter-wonderdag, want zo met Kerst voor de deur was er geen ontsnappen aan de sfeer en gezelligheid die eigen zijn aan die periode van het jaar.

Stephanie en Koen hebben geglunderd van begin tot einde. En ik vond het heel fijn er samen met mijn camera te mogen bij zijn die dag.

Kijken jullie even mee?

Liefs,
Annelies