Het is alweer even geleden dat ik nog wat schreef over ons huis, om de simpele reden dat er ook al even niks meer gebeurde. Tot grote frustratie van de bouwheer (wij, team #projectnest).

Toen we 10,5 maand geleden ons huis kochten, konden ons enthousiasme en de wil om ervoor te gaan niet groter zijn. Ons plan werd getekend in december/januari en ingediend op 11 februari - over onze architect niks dan lof! Na de gebruikelijke wachttijd tot het verlijden van de akte - in ons geval 8 maart- kregen we de sleutel van ons huis en zijn we er vollen bak ingevlogen. We gingen nog voor de lente aanbrak op zoek naar mensen die ons konden helpen met ons renovatieproject, want het lief en ik hadden, net als zovelen, geen ervaring met verbouwen. 

We sleepten aan een hoog tempo de ene na de andere offerte binnen, maakten keuzes en wisten, toen al, heel goed wat we wilden. In de tussentijd zijn de muren gestript, de vloer uitgebroken, de achterbouw gesloopt. Alleen stuiten we nu op dat typische probleem dat gepaard gaat met verbouwen: aannemers, in welke soort of orde dan ook, blijken heel vaak 'ja' te zeggen als ze 'nee' bedoelen, nemen halsstarrig hun telefoon niet op en beloven dingen die ze niet waar kunnen maken. Die aannemers worden ongetwijfeld niet geboren als leugenaars, maar zijn er (bijna) allemaal wel in geleerd. En wij, als naïevelingen, geloven graag, heel graag, te graag, dat ze zich wel aan hun woord zullen houden. Hoewel wij maanden op voorhand dachten nooit in die val te trappen, was ze dus schijnbaar toch onvermijdelijk. Dus bij deze, lieve lezers, vertrouw ze nooit, die aannemers. Onze aannemer had beloofd voor het bouwverlof nog te starten. Uiteindelijk werd de startdatum verzet naar begin augustus. Ondertussen is het half september en ligt onze werf al maanden stil. Een deftige reden kan de aannemer daar niet voor geven. Met mijn laatste greintje fatsoen en respect kan ik me ervoor behoeden hem en zijn firma hier met naam en toenaam te vermelden.

Mijn hobby, en tegelijk mijn nieuw verworven talent, is sinds kort bellen, mailen, opnieuw bellen en aandringen. Tegenwoordig ben ik niet meer lief. Tegenwoordig knik ik niet meer glimlachend en lach ik al helemaal niets meer weg. Tegenwoordig ben ik assertief. 

Liefs, 

Annelies

Een kleine maand nadat ik project YES introduceerde, is het tijd voor een tweede postje over de voorbereidingen van ons huwelijk.

Met mijn geheime Pinterestbord - dat dus al ruim 2 jaar bestaat - in het achterhoofd ga ik op zoek naar mensen die mee kunnen dromen over onze droom. Één van de eerste mensen die ik zo ontdekte was Annelies van Atelier Stek. Ze is floriste, woont in Antwerpen, maar heeft een eigen pluktuin in hartje Geel. Wat zij met bloemen doet, zag ik zelden iemand evenaren. 

Annelies en ik gingen ons hele middelbaar lang naar dezelfde school, deden dezelfde studies in Antwerpen, maar hadden eigenlijk nog nooit echt tegen elkaar gesproken. Schande, dus. Of zo vond ik toch. Via een gemeenschappelijke kennis ontdekte ik het bestaan van haar wonderlijke talent. Op haar blog viel ik van de ene 'ooooh' in de andere 'aaaah'. En meteen wist ik dat zij zo iemand zou zijn die mee kan dromen over onze droom. Na wat heen-en-weer gemail - van Annelies tot Annelies - was het geregeld. En na een vreugdedansje in onze living kon ik dus 'bloemen voor de trouw' al van ons lijstje schrappen ✔️.

De goesting die Annelies heeft om feestjes op te luisteren met mooie (veld)bloemen is niet te versmaden. Zo stelde ze ook voor mijn verjaardagsfeestje van afgelopen weekend enkele vaasjes samen. En ondanks de hitte op ons appartement staan die nog steeds mooi hun kleurrijke zelf te wezen.

Op Instagram postte ik al wat foto's van haar mooie bloemen in ons interieur, maar Laurein (Studio LRN) maakte ook een filmpje en wat foto's.

Kijken jullie even mee?
Liefs,
Annelies

Ik heb jullie vorig jaar al verteld over de Places we want to go-blog van Flow. En over hoe ik elke keer ik die blog open klik, verlang naar een weekendje weg in zo'n idyllische omgeving.

Vorig jaar sliepen we in een huisje in het bos. Dit jaar sliepen we - na eenzelfde strijd het lief te overhalen ;-) - op een hemels plekje in hartje Rotterdam. Eigenaar en interieurvormgever Johan houdt er al enkele jaren de Bed & Breakfast het Hemelrijck open en nu hij er bijna mee gaat stoppen, was het dus onze laatste kans Rotterdam te verkennen met het Hemelrijck als uitvalsbasis. We sliepen er heerlijk, kregen er een lekker ontbijt voorgeschoteld en bestudeerden de prachtig uitgezochte meubeltjes en details in het huis. Nu we zelf aan het renoveren zijn is dat misschien een beetje "beroepsmisvorming". Op dag twee kon ik het dan ook niet laten foto's te maken van dit hemelse plekje...

Uiteraard gingen we niet enkel naar Rotterdam om ons op te sluiten in de Bed & Breakfast. Toen we zondagnamiddag toekwamen, gingen we op zoek naar dé Supermercado. We moesten daar een stukje voor stappen, maar dat maakte dat we wel meteen een impressie van de stad hadden. We zaten er helemaal alleen en hebben er heerlijk aan de aperitvos gezeten. Nachos met zwarte bonen en chorizo-dip, een glaasje wijn en mijn lief. Er is niets dat me toen gelukkiger had kunnen maken. 's Avonds gingen we nog langs Speck, een klein maar gezellig Italiaans restaurant in de straat van de bed & breakfast. 

In de bib in Geel hadden ze geen reisgids van Rotterdam voor handen. Dat maakte het plannen van deze drie daagse trip een beetje moeilijk. Gelukkig boden enkele goede (reis)blogs, zoals HTSPT Rotterdam en Your little blackbook, soelaas. Maandag begonnen we aan een wandeling van 10 km doorheen de stad. Die wandeling, met uitleg, hebben we online gevonden. We konden ze downloaden als kaart en als bestand voor een (wandel-)gps. Hoewel de wandeling zelf maar 10 km was, hadden we aan het einde van de dag 25 km op onze teller staan. We hebben na de wandeling namelijk de hele dag gezigzagd door de stad, op zoek naar leuke (eet)adresjes die we via bv. Tripadvisor vonden. Zo gingen we 's middags (biologisch) lunchen bij GYS en aten we 's avonds Thais bij SOI3, om erna nog door te wandelen naar Delfshaven; een stukje authentiek Rotterdam. 

Dinsdag zijn we na het heerlijke ontbijt nog een koffie gaan drinken bij BOOON. En toen we later op de middag huiswaarts reden (met take-away stukje brownietaart van BOOON), kon ik het niet laten de Places we want to go-blog te bezoeken, gewoon, om al eens te kijken waar we volgende zomer kunnen neerstrijken om er even tussenuit te zijn. 

Liefs, 

Annelies

Precies nu, begin augustus 2016, start ik met een nieuwe tag, een nieuwe categorie op mijn blog. Ik moest niet zo lang nadenken over de naam, want over één jaar, op 5 augustus 2017, is het zo ver. Dan zal aan het lief en aan mij gevraagd worden of we elkaar 'tot wettige echtgeno(o)t(e) nemen'. En ik hoop uiteraard dat het antwoord op die vraag "ja" zal zijn. Naast project Nest vind je voortaan dus ook project YES hier op de blog.

We zijn nu een half jaar verloofd en buiten de hoogstnoodzakelijke dingen (een locatie! en een fotograaf!) legden we nog niet teveel vast die eerste maanden, maar de afgelopen weken zijn we dan toch aan het plannen gegaan. Ik zal voortaan zo af en toe ook bloggen over ons huwelijk; meer bepaald over de organisatie die daarbij komt kijken en over de (blije) keuzes die we in functie daarvan moeten maken. Ik kan nu alvast zeggen dat ik het veel fijner vind om wedding vendors te kiezen dan om alweer de zoveelste mail te sturen naar een aannemer in verband met de renovatie van ons huis. Ieder z'n ding, zeker ;-)?

Met deze eerste post voor project YES laat ik graag - in alle eerlijkheid - weten dat ik al twee jaar (!) een geheim Pinterest-bord heb waarop ik vollen bak ideeën pin voor ons huwelijk. En je kan je alvast voorstellen dat het lief me daar al minstens even lang mee uitlacht. Misschien terecht, maar een voorbereide vrouw is er twee waard. En speciaal voor jullie kunnen jullie hier dan toch een sneak peek zien van welke toer we zullen opgaan, zonder er nu al te veel woorden aan vuil te maken.  Het moet nog een béétje iets van ons alleen blijven.

Maar op tijd en stond mogen jullie nog postjes verwachten over hoe de organisatie loopt en ook stel ik enkele mensen voor waarmee we zullen samenwerken om onze huwelijksdag te maken tot die dag waar we van droomden.

Liefs,
Annelies

Alle foto's © Pinterest

Een paar maanden geleden kondigde ik al aan dat ik tijdens de zomer een fotoreeks van Geel zou maken, omdat ik er mijn hart verloren heb. Ook al zijn we halverwege die zomer, zo ver kwam ik nog niet - ik heb nog een maand ;-)... - maar ik kan wel al iets vertellen over deze posterkaart van Geel die me blij maakt.

Ze werd gemaakt door Jorick van Raalten van Kunst in kaart. Hij startte dit hele Kunst in kaart-project als een onderdeel van zijn thesis en ondertussen is het zowel in Nederland als ver daarbuiten gekend. Het werkt heel simpel: jij laat via de website weten van welke stad of gemeente je graag een poster zou hebben en zij ontwerpen die voor jou in 12 verschillende uitgaven. Als dat ontwerp klaar is, kies je welke print je het beste ligt, bestel je die en wacht je tot die thuis toekomt.

Hier is het nog even zoeken waar we hem net hebben willen - want zouden we nog wel gaatjes boren in de muur als we over een dikke 6 maanden verhuizen? - maar één ding weet ik zeker: deze poster is gekomen om te blijven en stal mijn hart net zoals de stad die afgebeeld wordt dat doet.

Voor lezers uit Geel nog een leuk nieuwtje: via deze link kunnen jullie nog gedurende 15 dagen een poster van Geel bestellen in de uitgave die jullie leuk vinden.  Yay!

Liefs,
Annelies

Vorige week bezocht ik Leuven met Laurein (je weet wel, van de Endwood blog). We hadden op voorhand uitgestippeld waar we overal wilde langsgaan. Met een lijstje must-see's in de hand trokken we door de binnenstad van Leuven. Omdat we best ambitieus waren en heel wat van dat lijstje wilde afstrepen, namen we in het station twee Blue Bikes, kwestie van ons iets sneller te kunnen verplaatsen.

Wat de hotspots betreft die we bezochten, zou ik even afwachten tot er wat over verschijnt op Laureins blog, want ik maakte geen foto's ;-)... Maar zij gelukkig wel en dat maakt dat ze ook van mijn zonnige outfit die dag een paar foto's kon maken.

Mijn jurkje is van Soaked in luxury. Ik kocht het eigenlijk al een hele tijd geleden met 't idee dat het misschien wel wat zou zijn om aan te doen voor de trouw van mijn nichtje. Maar eeuwige twijfelaar als ik ben, wilde ik voor die speciale gelegenheid toch iets anders. Ik ben dit kleurrijke jurkje dan maar meteen beginnen dragen.

Mijn vestje is van CKS en een soldenkoopje. Ik had het al langer op het oog - ik vond de kleur zo mooi -  maar met ons huis-in-wording is prioriteiten stellen mijn middle name geworden.Ik bleef het weerstaan, maar nu, aan de helft van de prijs, vond ik dat het echt wel kon. Voilà.

Tot slot dan nog iets over mijn staartje. Nee, dat is niet te koop, ergens ;-)... Maar nu ik mijn haar weer wat liet groeien, na 6 jaar kort(er) haar te hebben gehad, is het wel weer helemaal nieuw voor mij om staartjes te maken. Ik moet echt wennen aan het zicht, want ik heb - in alle eerlijkheid - best wat issues met mijn oren. Kort haar was een ideale oplossing om die oren te bedekken, maar met dat staartje nu valt er nog weinig te bedekken. En uiteindelijk wen ik daar vast ook wel weer aan. Het lief is alvast een fan.


Liefs,
Annelies