Bieke en Steven trouwden het afgelopen najaar. Na lang aftellen en veel ideeën opdoen was hun onvergetelijke ja-woord (met alles erop en eraan) daar. Er wordt wel eens gezegd dat die huwelijksdag voorbij vliegt. Om dat een beetje tegen te gaan, hebben Bieke en Steven de hele belevenis verdeeld over twee dagen; twee dagen 'ja', twee dagen feest, dus (en daardoor voor mij ook twee keer zoveel kans op enkele geslaagde foto's)!

Op 4 november was er hun burgerlijk huwelijk en op 5 november hun kerkelijk huwelijk. Na beide plechtigheden trokken we erop uit om foto's te maken. Het was herfstig weer zonder dat we een druppel regen gezien hebben; ideaal, want net op die sfeer hoopten Bieke en Steven.

Ik heb me twee dagen geamuseerd en elke keer ik in de weken erop wat verder werkte aan hun foto's zat ik glimlachend aan mijn pc. Ik was alleszins blij er te mogen bij zijn.
Kijken jullie ook even mee?

Enjoy!

Liefs,
Annelies

Sofie en ik zijn sinds 1,5 jaar collega's, maar niet zomaar collega's. Wij zijn BFF-collega's en als dat woord nog niet bestond, vind ik het bij deze uit ;-). Ik werk nu al mijn vijfde schooljaar in Lier en Sofie werkt er sinds september 2015. Ze was een godsgeschenk, dat kan ik je garanderen. Op school zijn we meestal onafscheidelijk. En nadat de bel ging en iedereen naar huis vertrok, zijn wij al weer aan het Whatsappen; kleine zorgen, grote levensvragen, ditjes, datjes en op tijd en stond een roddel... Alles passeert de revue. Het lief merkt soms op dat ik beter bij haar kan gaan wonen ;-). Maar zoals je in de foto's hieronder ziet, zal het niet ik zijn die er intrek, maar wel een kersvers kindje. Heel binnenkort bevalt ze van een schattige kleine baby. Ik ga haar elke dag missen op school, maar vind het tegelijkertijd ook wel heel erg spannend! Wat gaat ze dat supergoed doen!

Toen ze me vroeg of ik foto's wilde maken van haar, haar man Jeroen en de baby onderweg, heb ik onmiddellijk van 'jaja' geknikt. Al gauw werd er een datum geprikt en het was veruit de mooiste dag van de kerstvakantie toen ik er met Sofie en Jeroen op uit trok. Glunderend van trots poseerden ze en trotseerden ze de kou de hele voormiddag.

Ik kan al niet wachten tot ik het baby'tje kan ontmoeten, maar één ding weet ik heel zeker: het gaat een héél lief, heel mooi, heel schattig kindje zijn, net zoals mama en papa.

Liefs,
Annelies

Als ik met mijn camera ergens verschijn, vragen mensen me regelmatig 'of ik per toeval een kaartje heb?'. Het antwoord was tot op heden altijd 'nee...'. Zes maanden geleden besloot ik om misschien toch voor kaartjes te gaan - ik houd nu eenmaal meer van 'ja!' dan van 'nee...'.

Rond die tijd hadden we pas voor het eerst samen gezeten met de dames die onze huwelijksuitnodiging gaan ontwerpen. Die gaat prachtig worden; weet ik zeker. Om die reden was het voor mij al meteen duidelijk dat àls ik dan toch voor 'blogkaartjes' zou gaan dat ik hen zou vragen er te ontwerpen. Zij zijn Maison des Oiseaux en ze maken mooie dingen. Ze vroegen mij om mijn Pinterest-bord 'Blog' met hen te delen en om na te denken over de tekst. Die bedacht ik toen ik in juli op vakantie was met het lief, mijn ouders, broers en lieve schoonzusjes (geen beter moment om inspiratie op te doen). Maison des Oiseaux zorgde later voor de vormgeving en het ontwerp. Ik was helemaal weg van hun idee!

Na voldoende 'rijptijd' voor het idee, wat heen-en-weer gemail, een bezoekje aan hun winkeltje en een snufje geduld werden me de kaartjes eind november eindelijk overhandigd en wat was ik daar blij mee.

Ik deelde er al een aantal uit - aan mijn moeke, mijn ouders, ...weet je wel ;-)? - en heb er voortaan àltijd ééntje in mijn handtas zitten. Gewoon, just in case ;-).

Liefs,
Annelies

Oh jee! Het is al een hele tijd geleden dat ik nog wat postte op de blog. Gelukkig heb ik daar mijn redenen voor, maar om het helemaal goed te maken, schrijf ik graag nog eens een update. De afgelopen foto's verschenen al op Instagram, maar hier schrijf ik er nog meer bij. Binnenkort volgen er opnieuw enkele blogpostjes, pinky swear.

Cheers! Op het nieuwe jaar!

Het lief en ik zouden voor het eerst sinds we samen zijn twee (!!!) weken samen thuis zijn. We keken daar zo naar uit. Jammer genoeg had onze aannemer (alweer) niet gedaan wat hij beloofde en is er in plaats van vakantie gevierd vooral hard gewerkt in ons huis...

Het voordeel daarvan is dat wij graag geloven dat wat je zelf doet beter is (nu ja, metsen is niet onze stiel, maar in alle geval zit er nu naast wat gevloek ook echte liefde tussen de stenen van ons huis). Voornamelijk het lief en zijn papa hebben geprobeerd te redden wat er eerder verkeerd liep en ze zijn daar bijzonder goed in geslaagd.

Het nadeel is ongetwijfeld dat we eigenlijk niet zo veel tijd samen hebben gehad en 'leuke dingen doen' hebben we al helemaal aan ons moeten laten voorbijgaan. Gelukkig gingen we voor één nachtje naar Hut 16 in Zutphen, Nederland - dat kregen we eerder al van Sinterklaas cadeau. 's Ochtends werden we er wakker gemaakt door een kakelende kip die onder het slaapkamerraam zat. Heerlijk :-).

Ik ging - veel te laat - ook op zoek naar een free printable kerstkaart. Ik vond een leuk exemplaar op Pinterest, zette een tekstje van ons op de achterzijde, drukte de kaartjes af op stevig papier en kocht groene enveloppen. Klaar! Groene enveloppen in de brievenbus vinden, is altijd fijner dan een gewone witte, toch?

Ondertussen kan ik ook weer een aantal zaken in verband met ons huwelijk van het lijstje schrappen. Alleen het plannen van die huwelijksreis blijft nog moeilijk. Ik wil zon en iets 'nieuws', hij wil Zweden. Wordt vervolgd ;-).

En oja, ik maakte zelf bagels met guacolmole, gerookte kip, fried onions en sour cream. Yum! Het idee heb ik gestolen van Feliks in Lier; ik schuif er geregeld met enkele collega's de benen onder de tafel om er te lunchen (àbsoluut de moeite waard- zowel de lunch, als de collega's), maar dit keer heb ik het - copy cat als ik ben - zelf geprobeerd.

De tweede week van de vakantie maakte ik een lang to do-lijstje waar ik zo snel mogelijk zo veel mogelijk van wilde afstrepen. Het is me aardig gelukt :-). En nu de kerstversiering weg is, is er weer plaats voor andere vrolijke dingen in ons appartement.

En zo zijn twee weken vakantie voorbij gevlogen zonder het goed en wel te beseffen. Volgende Kerst zal er één als man en vrouw zijn, in ons eigen huis. Ik kan niet wachten, maar probeer ondertussen te genieten van alledaagsheid (en daar ben ik nogal goed in, al zeg ik het zelf!). Het pendelaarsleven daarentegen ben ik op dag drie na de vakantie al wél weer beu. Thank God voor meeneem-ontbijtjes, en goeie lectuur.

Lieve lezers, blijf in 2017 dromen dromen en dromen doen, niet gewoon ééntje, maar wel een miljoen.

Liefs,
Annelies