Helemaal gezwicht voor de hype, kocht ik aan het begin van dit schooljaar een Pilea-plant. Het was even zoeken, maar bij Brood & Bloemen in de straat van de school waar ik werk hadden ze er nog. Ik heb geprobeerd mijn nieuwste aanwinst met de grootste zorg thuis te brengen om hem daarna meteen - helemaal volgens de richtlijnen - op een plekje te zetten waar het licht genoeg is. Sinds die dag krijgt hij zo'n 1-2 keer per week water.

Toen ik deze week ontdekte dat mijn groene vriend al een stekje had, kon ik niet gelukkiger zijn. Pilea's belonen hun 'mama of papa' namelijk met stekjes als ze goed verzorgd worden. Dat de mijne er na zes weken al ééntje heeft, vind ik dan ook best een eer. Toch voelde ik mij er ook wat onwennig bij, want dat stekje moest verpot worden. Enkel zo hebben zowel de moederplant als de stek voldoende ruimte om te blijven groeien. Na wat opzoekingswerk en het lezen van een artikel in Home&Garden heb ik mij er eerder deze week aan gewaagd. Ik vulde een nieuw potje met potgrond en nam een scherpe schaar. Voorzichtig probeerde ik de wortel van de stek bloot te leggen om die dan vervolgens zo diep mogelijk af te knippen. Het stekje mocht even poseren voor mijn camera, maar dan heb ik het voorzichtig in het nieuwe potje gezet, aangedrukt en water gegeven. En liefde, en ook een warm plekje aan de chauffage. En vandaag ziet die eerste telg er nog steeds gelukkig uit.

Ik steek het niet onder stoelen of banken: ik hoop binnenkort een hele Pilea-familie te mogen huisvesten, maar voor nu ben ik al heel blij met deze twee.

Liefs,
Annelies

Hoewel er weken (zelfs maanden) amper gewerkt werd in ons huis, blijven wij hopen dat het allemaal tijdig goedkomt. Gisteren en vandaag zag het er alleszins goed uit; een heel voorzichtige hoera is wel op zijn plaats. Om de hoop hoog te houden schrijf ik daarom graag nog eens over ons huis. Meer bepaald over onze traphal.

Ik denk dat wij nog voor ons bod aanvaard was al wisten dat àls het ons huis werd, we hoedanook of watdanook de traphal in oorspronkelijke charme zouden herstellen. De achterkant van onze woning - het nieuwbouwgedeelte - wordt heel modern, maar de hoofdwoning die we verbouwen, mag best wat klassieker. Die keuze leek naast mooi - of zo denken wij toch - ook handig en budgetvriendelijk. Een nieuwe trap bijvoorbeeld al, twee hoog, zou dat volgens ons veel minder zijn.

Momenteel is de trap nog het enige dat intact is in onze woning. Nu is die trap nog heel donker en in het stuk van verdieping 1 naar 2 bekleed met tapijt. Wij kiezen ervoor hem te laten zandstralen en daardoor zou hij over een klein half jaar een hele lichte, zachte houtkleur moeten hebben. Die keuze om voor zandstralen te gaan heeft wel wat voeten in de aarde gehad. Ook de trap volledig afschuren en wit verven zijn lang in de running geweest. Na lang nadenken leek ons dat toch niet de beste keuze. We houden heel erg van wit in huis, maar als de trap wit geverfd wordt, zou er snel sleet te zien zijn en zou de trap ook om de zoveel tijd opnieuw geverfd moeten worden. En daar hebben we op voorhand al geen zin in. Door de muren en de rest van het huis licht te houden, hopen we dat de gezandstraalde trap helemaal in het plaatje past.

In diezelfde hal komt er ook een oude cementtegel, met wit en blauw, die we vonden bij Impermo. Ik vind het nu al leuk om naar deze fotootjes te kijken en ga het ongetwijfeld nog fijner vinden om het eindresultaat in ons huis te bewonderen.

Nog een dik half jaar (and counting...).

Liefs,
Annelies

Deze zomer kocht ik een naaimachine. Hoewel dat zeker niet impulsief gebeurde - ik wilde al langer zelf aan de slag gaan met leuke stofjes - bleef mijn nieuwe speelgoedje wel een aantal weken onaangeroerd in onze living staan. Ik kocht goedkope, leuke stofjes bij Kwantum en nog een paar noodzakelijke benodigdheden bij Veritas, maar ik geraakte niet vertrokken.

Tot zo'n drie weken geleden.

Ik verhuisde mijn naaimachine naar de living van mijn ouders, want had besloten dat ik er helemaal alleen allicht nooit aan zou beginnen. Door mijn naaimachine strategisch te verplaatsen, wist ik dat ze gebruikt zou worden. Ik sprak met mijn mama af dat ik elke woensdag zou komen naaien, al was het maar voor twintig minuten, en als je dan elke woensdagochtend een berichtje krijgt waarin gevraagd wordt hoe laat ik die dag zou komen, is er weinig tot geen ontkomen aan. Mijn strategie werkte, dus.

In alle eerlijkheid kan ik stellen dat ik nooit een DIY-queen ben geweest en dat vermoedelijk ook nooit écht zal worden, want ik ben best ongeduldig - snel resultaat, pretty please - en als ik één keer iets onder de knie heb, word ik nonchalant. Toch bleek dat naaien al heel snel een fijn tijdverdrijf en, ook al stikte ik die eerste keren niet recht en een beetje slordig, was ik best fier op wat er daarna voor mij lag.Ondertussen is er al zo'n 15m vlaggenlijn onder mijn vingers gepasseerd (met de hulp van mijn mama) en maakte ik twee kussenslopen af (helemaal alleen).

Voor de eerste kussensloop volgde ik dit stappenplan, en voor de tweede volgde ik een ander. Er slopen - uiteraard - wel wat foutjes in mijn eerste solo-werkjes; zo gebruikte ik voor de tweede sloop biais-lint in plaats van paspel (ik ging er iets te vrijpostig vanuit dat het synoniemen waren en ik dus met biais-lint ook wel aan de slag zou kunnen gaan). Ook legde ik de achterpanden niet in de juiste richting vóór het stikken, waardoor de print op de stof nu niet doorloopt. Maar al bij al vind ik deze nieuwe kussens een aanwinst voor ons interieur. En aangezien het lief vol lof is over mijn creaties zullen ze in ons nieuwe huis (als dat er ooit komt...) sowieso ook hun plekje krijgen.

Liefs,
Annelies

Ik moet bekennen dat vroeg opstaan op zondag al een aantal jaar niet meer tot mijn specialiteiten behoort. Waar ik vroeger de eerste was om wakker te worden, naar de bakker te gaan en ontbijt te voorzien voor familieleden, ben ik nu degene die zich graag nog eens omdraait, en nog eens omdraait. En verwacht dat een ander al langs de bakker ging voor croissants.

Afgelopen zondag moest ik er wel vroeg uit - om foto's te maken - want ik had een afspraak met drie enthousiaste kids en hun ouders. Elk restje ochtendhumeur verdween toen ik de schattige Axelle aan mijn deur zag staan. Haar lieve - toen nog verlegen - lach, vrolijke krulletjes en guitige blik maakten mij toen al een blije fotograaf van dienst. En toen ik een klein half uur later ook haar neefjes ontmoette, wist ik meteen dat het helemaal goed zat.

We trokken naar het speelbos in Geel en terwijl ik foto's maakte, hebben Axelle, Door en Mil geknuffeld, gesnoept, gepicknickt, bellen geblazen, geklommen, soms ook wat gemord, maar vooral heel lief gelachen.  Het was fantastisch om ze bezig te zien. De zondagochtend vloog voorbij.

Met genoeg beeldmateriaal kwam ik iets na elf weer thuis, nét op tijd om nog een half uurtje bij mijn lief in bed te kruipen.

Liefs,
Annelies

Ik vond het nog wel eens tijd voor een update. Niet speciaal ééntje over ons huis of over ons huwelijk, maar wel 'gewoon zomaar'. Een gewone update, dus. Want zelfs al loopt de renovatie van ons huis àllesbehalve zoals gepland, ik kwam gelukkig nog wel wat moois tegen ook in deze septembermaand.

Degenen die me op Instagram volgen, zagen de volgende foto's misschien al wel verschijnen. Maar nu geef ik er een beetje meer uitleg bij.

Op zaterdag 10 september volgde ik bij Huis 5 in Diest een bloemenworkshop, gegeven door Annelies van Atelier Stek. Een béétje denken, maar vooral doen. Het was fijn om me even te kunnen storten op iets dat helemaal nieuw was en ondanks het gebrek aan ervaring toch een mooi resultaat heeft. Ik was wel één van de stoutste leerlingen van de klas, want mijn tater stond niet stil tijdens de workshop. Al zat de aanwezigheid van mijn grappige, lieve nichtje daar ongetwijfeld ook voor iets tussen. Tot onze 18 jaar zagen we elkaar haast elke dag, en nu is dat heel wat minder. We beloofden elkaar meer te gaan daten, en die bloemenworkshop als eerste date kon al meteen tellen.

Het weer, de hitte - alweer schrijf ik over het weer, o cliché - was begin deze maand ondraaglijk op ons appartement. Ik kon bijnà huilen, werd bijnà gek van frustratie. Ik ben niet gemaakt voor zo'n zomerse uitspattingen. Mijn kledingrekje naast ons bed wees me er elke dag opnieuw op hoe graag ik nog een keertje mijn gele jas zou dragen. Gelukkig is het ondertussen alweer wat frisser. Ik, het scandinavische type. For real.

Opeens, helemaal uit het niets, werd ik gek op spelt-crackers. 's Ochtends, 's middags. Ik zou ze altijd wel kunnen eten. En deze lekkere versie met geitenkaas, confituur en aardbeien maakte ik uit noodzaak toen onze ijskast bedroevend leeg was. Ik vond het alleszins een succes. Deze combi is het zo waard nog gemaakt te worden. Mm.

Op 5 november vorig jaar tekenden wij de compromis van ons huis en de bedragen die sindsdien onze rekening verlaten zijn hallucinant hoog. Ik nam me een klein jaar geleden al voor bewuster om te gaan met geld. Het lukt me aardig, al kan het nog beter. Dit shirtje kocht ik deze maand bijvoorbeeld nog. En ik vind het prachtig. Alleen... kom ik elke maand wel minstens één prachtig 'iets' tegen. In oktober ga ik de uitdaging aan enkel geld uit te geven aan het hoogstnoodzakelijke. Spannend, maar ik geloof dat ik het kan.

In Lier opende er eind augustus een nieuwe koffiebar, Feliks. Heel erg lieve uitbaters en fantastisch goeie koffies, geserveerd als pareltjes, en met exotisch klinkende namen. Ik ben verkocht. Ik kwam er al minstens elke week sinds het schooljaar bezig is. Want elke leerkracht heeft recht op goeie koffie.

De afgelopen zaterdagnamiddagen brachten het lief en ik door op zoek naar vloer en parket. We zaten al uren samen in de auto. In dit hele renolvatie-avontuur hebben we het grote voordeel dat we helemaal dezelfde smaak en visie hebben. Ik kan alleen maar hopen dat dat de komende maanden zo ook blijft. Thumbs up!

Next up: Oktober.

Liefs,
Annelies

In augustus vorig jaar maakte ik foto's van Elkes zwangere buikje. Haar kleine meid was toen nog onderweg, maar liet zich wel al heel goed zien. Nell werd in oktober geboren en heeft meteen Elkes wereld op z'n kop gezet, op de goede manier uiteraard ;-). Een jaar later, augustus dit jaar, mocht ik opnieuw foto's maken van Elke, mét Nell

Ik zag een strálende mama en een vrolijke baby, klaar om de wereld te veroveren. Dat die twee elkaar dolgelukkig maken, hoeft geen extra uitleg. Dat zie je namelijk gewoon zo.

Liefs,
Annelies

Het is alweer even geleden dat ik nog wat schreef over ons huis, om de simpele reden dat er ook al even niks meer gebeurde. Tot grote frustratie van de bouwheer (wij, team #projectnest).

Toen we 10,5 maand geleden ons huis kochten, konden ons enthousiasme en de wil om ervoor te gaan niet groter zijn. Ons plan werd getekend in december/januari en ingediend op 11 februari - over onze architect niks dan lof! Na de gebruikelijke wachttijd tot het verlijden van de akte - in ons geval 8 maart- kregen we de sleutel van ons huis en zijn we er vollen bak ingevlogen. We gingen nog voor de lente aanbrak op zoek naar mensen die ons konden helpen met ons renovatieproject, want het lief en ik hadden, net als zovelen, geen ervaring met verbouwen. 

We sleepten aan een hoog tempo de ene na de andere offerte binnen, maakten keuzes en wisten, toen al, heel goed wat we wilden. In de tussentijd zijn de muren gestript, de vloer uitgebroken, de achterbouw gesloopt. Alleen stuiten we nu op dat typische probleem dat gepaard gaat met verbouwen: aannemers, in welke soort of orde dan ook, blijken heel vaak 'ja' te zeggen als ze 'nee' bedoelen, nemen halsstarrig hun telefoon niet op en beloven dingen die ze niet waar kunnen maken. Die aannemers worden ongetwijfeld niet geboren als leugenaars, maar zijn er (bijna) allemaal wel in geleerd. En wij, als naïevelingen, geloven graag, heel graag, te graag, dat ze zich wel aan hun woord zullen houden. Hoewel wij maanden op voorhand dachten nooit in die val te trappen, was ze dus schijnbaar toch onvermijdelijk. Dus bij deze, lieve lezers, vertrouw ze nooit, die aannemers. Onze aannemer had beloofd voor het bouwverlof nog te starten. Uiteindelijk werd de startdatum verzet naar begin augustus. Ondertussen is het half september en ligt onze werf al maanden stil. Een deftige reden kan de aannemer daar niet voor geven. Met mijn laatste greintje fatsoen en respect kan ik me ervoor behoeden hem en zijn firma hier met naam en toenaam te vermelden.

Mijn hobby, en tegelijk mijn nieuw verworven talent, is sinds kort bellen, mailen, opnieuw bellen en aandringen. Tegenwoordig ben ik niet meer lief. Tegenwoordig knik ik niet meer glimlachend en lach ik al helemaal niets meer weg. Tegenwoordig ben ik assertief. 

Liefs, 

Annelies