Audrey was zo'n tweeënhalf jaar geleden allicht één van de eerste mensen die me vroeg een gezinsshoot te doen. Toen begin dit jaar hun tweede kindje geboren werd, was hun gezinsgeluk compleet en stelde ze mij de vraag opnieuw. Zo kwamen we ertoe eind augustus af te spreken.

Op een heel mooie zomeravond - en zo waren er afgelopen zomer niet veel - werd ik door Audrey voorgesteld aan haar twee schattige dochtertjes en geduldige man. In de juiste outfits en met de nodige attributen trokken we de Kesselse heide in. Ze hadden er alle vier zin in en dat resulteerde in guitige foto's.

Audrey wilde graag minstens één leuke foto om uitvergroot in hun huis te hangen en ik hoop dat ze die nu heeft.

Liefs,
Annelies

Ik heb beloofd de draad van het bloggen weer op te nemen. En daar probeer ik mij met deze post aan te houden. Een nieuw schooljaar zorgt naast een boel werk ook wel weer voor meer structuur in mijn leven en dat helpt om mijn voornemen waar te maken.

Ondertussen ben ik 20 weken zwanger en hoewel ik jullie niet ga bestoken met updates over die zwangerschap - daarvoor ben ik op 20 weken misschien te laat - besloot ik er nu wel over te schrijven.

Zwanger zijn, is - oh boy, behoed je voor mijn eerlijkheid - niet zo mijn ding. Natuurlijk wil ik dat onze baby nog even blijft zitten waar ie zit - we willen een flink exemplaar krijgen over 4,5 maand, als dat even kan - maar als dat zonder zwanger zijn kon, zou ik toch daar voor kiezen. Ons klein kung fu-wonder zorgt er namelijk voor dat ik me niet alle dagen de beste versie van mezelf voel.

De ergste misselijkheid lijkt gelukkig gepasseerd, maar dat maakt er nog niet meteen een pretreisje van. Zo heb ik sinds halverwege juni geen zin meer in chocola. Echt waar, ik wist niet dat zoiets überhaupt kon. Onvoorstelbaar. Ik heb alles geprobeerd om die zin te doen terug komen, maar helaas, dat deel van mij - one chocolat a day keeps the doctor away - is gewoon wég. HELP?!

En dan, die zwangerschapskleren... Eind augustus nam ik met een oprechte knuffel afscheid van mijn favoriete jeans. Met de woorden 'tot in maart' heb ik ze zorgvuldig gestreken en opgeborgen. Sinds één september heeft de broek met de band zijn intrede gedaan. Lees als: die éne broek, samen met misschien nog één andere, zal ik tot eind januari elke week aandoen. Nu kan ik ze nog tof vinden, maar binnenkort ben ik ze zonder twijfel beu. Om maar te zwijgen over jurkjes voor preggers; elk jurkje schreeuwt 'midlife crisis' en heeft een streepjes-, bolletjes- of hartjesprint. Is er dan (bijna) niemànd die vindt dat zwangere vrouwen er ook eens goed uit mogen zien? En dat terwijl ik etalages met de regular nieuwe collectie voor de herfst/winter met lede ogen moet passeren.

Kortom: voor mij is dit tot zover geen feest met slingers en ballonnen, good hair-days en bergen ijsjes. En de dag door huppelen met een blaas die elk uur geledigd moet worden, is best lastig...

Maar toch; elke keer ik dat hartje hoor en zie kloppen, de baby voel dansen in mijn buik of er een online aangekocht outfitje voor de mini toekomt met de post, maakt mijn hart een vreugdesprongetje. En bedenk ik mij dat ik 9 maanden zonder chocola wel zal overleven.

Liefs,
Annelies

Mijn voornemen om deze vakantie meer te bloggen heb ik niet kunnen waarmaken. Misschien omdat er zoveel tegelijkertijd op ons afkwam?

Een verhuis (naar een huis dat lang niet af is), een huwelijk (helemaal zoals we het wilden - later daarover meer, veel meer) en een baby (iets minder goed gepland, maar heel gewild).

Nu ik mij dan maar opnieuw voorneem meer te gaan schrijven, moet ik ergens beginnen. En onze huwelijksreis naar Zweden is het ideale onderwerp. Met al onze centjes in ons huis, zat een reis er eigenlijk niet in. We hoopten heel lang dat we wel zouden kunnen gaan, maar moesten die plannen opbergen. Tot mijn ouders, broers en schoonzusjes besloten ons die reis cadeau te doen. Happy as a hippo ging ik aan het googelen en heel impulsief boekten we dan toch een reis naar Zweden; via Travelbird. We zouden Midden-Zweden verkennen op 8 dagen tijd.

We waren vier jaar geleden al eens samen in Stockholm. We leerden er toen al dat de manier waarop mensen er met elkaar omgaan bij ons past, dat je overal gratis plat water krijgt en dat je in elke wc je handen kan wassen met warm water. Tijd dus om na te gaan of dat ook buiten Stockholm waar was.

Na een half dagje Stockholm met diner bij Hermans - prachtig uitzicht en vegetarisch/vegan buffet - reden we door naar Gränna. In reisgidsen werd gesproken over een authentiek dorpje aan het Vätternmeer. De reisgids had gelijk, alleen hadden wel meerdere toeristen dat blijkbaar gelezen ;-). We zochten er de rustige plekjes op en dat lukte ons bijzonder goed. Na onze volgende stop in Jönköping gingen we wandelen in een natuurreservaat. Dat het regende, maakte ons niet zoveel uit. We kwamen in totaal 4 mensen tegen en dat was helemaal hoe we dachten dat het zou gaan.

Daags erna in Göteborg - waar ik in januari 2011 ook al kwam - gingen we op zoek naar de typische 'fika' (zoetigheden) en goeie koffie. Die vonden we in Haga. Al betaalden we er veel te veel voor. Manlief at er ook nog typisch smorebrood en ik had vooral mijn zinnen gezet op het scoren van babykleedjes - want Scandinavisch design is zovéél mooier. 's Avonds gingen we eten bij Komex Market. Alleen al daarvoor wil ik nóg eens terug.

Na nog meer wandelen in natuurreservaten, rondrijden met de auto (in totaal goed voor zo'n 1500 km) en een bezoek aan Örebro kwamen we terug aan in Stockholm. Onze laatste dag spendeerden we gedeeltelijk aan de zee, alleen, in de zon, op onze 'eigen rots' en later nog even in de stad. Ik moest en zou een koffie, een taartje, een lunchmenu nuttigen bij Kaffe Verket. Toen bleek dat er de straat naast dit hippe plekje net één parkeerplaatsje vrij was, wist ik al dat het meant to be was. En ja hoor, eer wie eer toekomt; beste koffie in town. En hoewel de baby blijkbaar niet zo dol is op koffie, kon ik nu toch genieten van een latte.

Eens terug thuis was de foto's herbekijken en bewerken één van de eerste dingen die ik deed. En misschien willen jullie wel meekijken...

Liefs,
Annelies

Het is begin juli en 2,5 maand geleden is dat ik nog wat postte op mijn blog. Het lijkt of dat een nonchalante vaststelling is; alsof ik nu de kalender bekijk en even tel hoeveel dagen, weken, maanden er passeerden sinds een tekstje hier. Maar dat is niet; ik heb best hartpijn gehad van die leegte hier. Maar de keuze was noodzakelijk; wie zo slim is om (het einde van) een renovatie, een verhuis en een huwelijk op één zomer te plannen - en dan halverwege de maand mei ook nog eens bezoek krijgt van de doorlichting op school - moet de gevolgen dragen. Maar voilà, een aantal manoeuvres werden genomen ondertussen. Ik blog vanaf nu weer en al heel snel hoop ik iets te kunnen posten over ons huis. Maar voor nu bijt ik de spits af met iets anders. Met iemand anders...

In januari schreef ik over Sofie en Jeroen. En over hun kleine meisje dat toen al opvallend aanwezig was, maar zich gewoon nog niet liet zien; die foto's kan je hier herbekijken. Ondertussen is die lieve Lili al 5 maanden en mocht ze haar àllerbeste modellen skills al aan de dag leggen voor mijn camera. En dat deed ze in stijl. Ik heb nog nooit een baby mogen fotograferen die de hele fotoshoot kon uitzingen zonder te huilen. Geen wonder dat ook mama en papa zo glunderden.

Kijken jullie even mee?

Liefs,
Annelies